Leven volgens Laura

Lau·ra (v.). 1. Van het leven genietend meisje.

Nieuwe eethoek: check!

In juni zijn Jouke en ik op zoek gegaan naar een mooie set nieuwe eetkamerstoelen. Na een nogal bizar ongeluk op mijn verjaardag in 2011 hadden we al een nieuwe tafel gekocht, maar aan de stoelen waren we nog steeds niet toe gekomen. En die waren eigenlijk al aan vervanging toe toen we hier kwamen wonen…

We hebben eerst een rondje IKEA – Leen Bakker e.d. gemaakt en zijn wat meubelzaken in geweest, maar we konden nergens iets naar onze smaak vinden. Toen we eigenlijk alweer onverrichter zake naar huis wilden keren, reden we toevallig langs de Meubelexpert, die wegens faillissement gaat sluiten. Faillissementsuitverkoop dus! Daar gingen we dus toch nog maar even kijken.

Het was niet zo moeilijk te raden waarom de winkel moest sluiten – ik heb nog nooit zoveel wanstaltige meubels bij elkaar gezien. Een stoel in de vorm van een pump met zebraprint (?!), fauteuils die in 1970 al uit de mode waren en knalgroene banken zijn slechts enkele voorbeelden. We wilden eigenlijk alweer rechtsomkeert maken, toen bleek dat er ook nog een bovenverdieping was. In het kader van ‘we zijn er nu toch’, liepen we daar nog maar even heen. En wat bleek? Dat was het toevluchtsoord voor de normale meubels! Die waren blijkbaar niet ‘speciaal’ genoeg voor een plekje beneden in de showroom.

Vrij snel vonden we vier grijze eetkamerstoelen naar onze smaak. Op dat moment kwam er een echte Rotterdammer (met écht overgewicht…) hijgend de trap op om ons te helpen. Na zijn openingszin ‘Hoe kan ik je helpen, wijffie?’ wist ik mijn lachen nog net in te houden en konden we een mooi prijsje regelen voor de stoelen. Waar ze oorspronkelijk €400 zouden zijn geweest, hebben we ze nu voor €275 mee kunnen nemen, mooie deal!

En zo hebben we dan, na bijna 5 jaar, eindelijk, eindelijk, een nieuwe eethoek. Hoera!

 

Doel #7 voltooid!

Advertenties
Een reactie plaatsen »

Tour de Fryslân

Toen Jouke en ik elkaar in 2007 ontmoetten, stelde hij zich voor als ‘ik heet Jouke, tja, die naam zul je wel niet kennen, maar mijn ouders komen uit Friesland, dus vandaar’. Waarop ik lachend antwoordde:’Mijn ouders heten Akke & Tjalling, dus we kunnen elkaar een handje geven!’. Het was duidelijk in de sterren geschreven ;).

In het kader van onze Hoofdstedentour in 2013 moesten we natuurlijk ook een keer naar Leeuwarden. Afgelopen vrijdag had Jouke een dagje vrij genomen en besloten we naar het hoge noorden af te reizen. Omdat het toch wel een behoorlijk eind rijden is (230 km enkele reis), wilden we zoveel mogelijk uit ons bezoekje halen en hebben we een heel rondje Zuid-West Friesland gedaan, waarbij we, mede door onze Friese voorouders, hele leuke dingen zijn tegen gekomen. Hierbij een fotoverslag van dit minitripje!

Na een stevig autoritje arriveerden we om 11:00 ’s ochtends bij het begin van onze rondrit: het stadje Sloten. Dit is het kleinste stadje van de Elf Steden uit de Elfstedentocht en heel charmant. Het is een leuk oud dorpje, gebouwd rond een centrale gracht, waar we omheen zijn gelopen.

1: Sloten

1: Sloten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sloten was niet alleen het eerste stadje dat we bezochten, maar ook het beginpunt van een autotocht die wordt beschreven in onze reisgids van Nederland. Dit tochtje voert via Sloten onder meer langs Stavoren en Hindeloopen. In Stavoren bezochten we uiteraard het beroemde Vrouwtje van Stavoren – een standbeeld van de vrouw uit deze legende. Dit is een verhaal over een rijke, hoogmoedige vrouw die het lot tart en uiteindelijk tot de bedelstaf vervalt. Je moet wel oppassen dat je in Stavoren niet over haar heen kijkt – ze is ongeveer zo groot als een flinke kabouter!

2: Stavoren

2: Stavoren

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In Hindeloopen hebben we de kerk en het omliggende kerkhof bezocht, waar ook een aantal militaire graven van Engelse vliegeniers uit WOII waren. Confronterend om te zien dat die jongens vaak jonger waren dan Jouke en ik – ze waren niet ouder dan 22, 23.

3: Hindeloopen

3: Hindeloopen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na Hindeloopen besloten we dat het tijd werd voor een leuke omweg. Voordat we daar echter aan konden beginnen, kwamen we wat obstakels tegen… schapen op de weg!

4: Schaapjes!

4: Schaapjes!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tja, waarom niet?!

In plaats van de route verder te volgen (die hadden we inmiddels sowieso al grotendeels gedaan), besloten we een omweg te maken richting twee dorpjes: Parrega en Exmorra. Parrega is het dorpje waar mijn oma is geboren en opgegroeid en was dus voor mij heel bijzonder om te bezoeken. Na een telefoontje naar mijn moeder wisten we zelfs het huis te vinden waar ze heeft gewoond!

5: Parrega

5: Parrega

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn oma vindt het helemaal het einde dat we hier zijn geweest en heeft de foto inmiddels naar de hele (Friese) familie doorgestuurd ;).

Na het bezoekje aan Parrega reden we door naar een nabijgelegen dorp, Exmorra. Hier staat een oorlogsmonument voor onder meer een broer van mijn andere (inmiddels overleden) oma. Hij zat als geheim agent in een vliegtuig van de geallieerden dat in 1944 is neergestort, waarbij alle bemanningsleden zijn omgekomen. Bijzonder om zijn naam bij het monument te zien staan.

6: Exmorra

6: Exmorra

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hierna was het dan tijd voor het eigenlijke doel van dit reisje: Leeuwarden, provinciehoofdstad #7! We hebben eerst een stadswandeling door deze mooie, chique stad gemaakt.

7: De Waag

7: De Waag

 

 

 

 

 

 

 

 

8: Jouke met echte Friese dûmkes

8: Jouke met echte Friese dûmkes

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

9: Ik voor het huis van Matahari

9: Ik voor het huis van Matahari

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om het rondje Leeuwarden af te sluiten, besloten we nog de toren van Oldenhove te beklimmen. Deze staat, net als de toren van Pisa, scheef en is daardoor heel bevreemdend. Je voelt je constant scheef staan en daar wordt een trap oplopen niet bepaald makkelijker van… tel daarbij mijn chronische hoogtevrees op en je begrijpt dat dit niet mijn favoriete deel van de dag was ;). Maar ik heb het in ieder geval gedaan!

10: Jouke bij de toren

10: Jouke bij de toren

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben de dag nog heerlijk afgesloten met pannenkoeken eten – een echt Hollands/Fries uitje was dit dus!

Doel 64: In 2013 iedere maand een Nederlandse provinciehoofdstad bezoeken (7/12)
Tot nu toe: Middelburg, ’s Hertogenbosch, Maastricht, Arnhem, Utrecht, Lelystad en Leeuwarden!

1 Reactie »

Dat nummer boven de snelweg

Eén van onze doelen is om eens dat nummer boven de snelweg te bellen. Je kent die matrixborden misschien wel, waar dan op staat:

“Heeft u vragen over de snelweg? Bel dan 0800-8002”

Jouke en ik vroegen ons altijd af wat mensen dan vragen als ze dat nummer bellen. ‘Waar gaat deze snelweg heen?’ ‘Goh, wat is dit nu eigenlijk voor asfalt?’ ‘Help, ik ben de weg kwijt, hoe kom ik weer thuis?’

Wij snapten dat dus niet zo goed. Vandaar dat we het tot doel hadden gemaakt om zelf eens te bellen.

Gisteren was het zo ver. Na een heerlijke lange dag in Friesland te zijn geweest (blogje over o.a. Leeuwarden volgt nog!) en daarna pannenkoeken te hebben gegeten (hoe Hollands!), reden we op weg naar huis onder het voornoemde matrixbord door. Jouke: ‘Zullen we?’ Ik schoot al direct in de lach maar wilde uiteraard meteen bellen.

Jouke draaide het nummer op de luidspreker in de auto, dus ik kon alles horen. Helaas had ik een enorme lachstuip gekregen, dus het enige dat ik kon doen, was proberen zo min mogelijk geluid te maken. Jouke wist zijn lachen te bedwingen en voerde het volgende gesprek:

Snelwegmevrouw: ‘Goedenavond, kan ik u helpen? Heeft u een vraag over de snelweg?’ (zei ze echt.)
Jouke: ‘Goedenavond. Ik had inderdaad een vraag. Ik wilde weten wat mensen nu zoal vragen als ze dit nummer bellen.’
Snelwegmevrouw: (schiet een klein beetje in de lach) ‘U bedoelt als ze dit nummer bellen?’
Jouke: ‘Ja!’ (ik kwam ondertussen echt niet meer bij en lag dubbelgevouwen op de passagiersstoel)
Snelwegmevrouw: ‘Nou, mensen bellen meestal om te vertellen dat er een gevaarlijk object op de snelweg ligt.’ (kudo’s voor haar voor het daadwerkelijk beantwoorden van de vraag!)
Jouke: ‘Ohh, ok, dus het is meer voor meldingen van een gevaarlijke situatie.’
Snelwegmevrouw: ‘Ja, precies. Ik hoop dat ik u zo voldoende geïnformeerd heb?’
Jouke: (schiet weer in de lach) ‘Ja, hoor, zo weet ik genoeg. Bedankt!’
Snelwegmevrouw: (lachend) Graag gedaan!

Dit gesprek is vast opgenomen voor trainingsdoeleinden.

Maar: doel voltooid!

1 Reactie »